Επείγουσα ανάγκη –και ευκαιρία– για αναβάθμιση της δημόσιας και της ιδιωτικής εκπαίδευσης στα Logistics

Η επιστήμη των Logistics, καθώς και ο ρόλος της στην οικονομική και κοινωνική ευημερία της χώρας, άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό κατά την περίοδο της πανδημίας· ωστόσο για την πλειονότητα στην Ελλάδα, και κυρίως για τους υποψήφιους σπουδαστές, παραμένει μία άγνωστη έννοια.

Άρθρο του κ. Νίκου Ροδόπουλου, συμβούλου έκδοσης του Logistics & Management (έντυπο τεύχος Ιουνίου 2022)

Στην Ολλανδία σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 9 προπτυχιακά πανεπιστημιακά προγράμματα σε Supply Chain Management & Logistics, 14 αντίστοιχα μεταπτυχιακά, πλήθος ξενόγλωσσων προγραμμάτων που προσελκύουν πληθώρα ξένων φοιτητών, καθώς και προγράμματα απομακρυσμένης εκμάθησης. Δεκάδες εκατομμύρια ευρώ εισέρχονται στην Ολλανδία κάθε χρόνο, χάρη στη μεγάλη εξειδίκευσή της στην επιστήμη –αλλά και στο επάγγελμα– των Logistics.

Αντίστοιχα στη χώρα μας έχουμε μόνο δύο Ανώτατα Τεχνικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΤΕΙ) στην Κατερίνη και στη Θήβα, κάποια ελάχιστα μεταπτυχιακά στη δημόσια εκπαίδευση και κάποια ακόμα λιγότερα στην ιδιωτική. Κι όλα αυτά, παρότι στον κλάδο της εφοδιαστικής αλυσίδας αντιστοιχεί το 10% του ετήσιου ΑΕΠ, σταθερά μάλιστα την τελευταία δεκαετία.

Οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στα Logistics βρίσκονται αντιμέτωπες με την ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού συστήματος –εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, που όμως δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα– με αποτέλεσμα η έλλειψη εξειδικευμένου και καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού να έχει αναχθεί σε μείζον πρόβλημα για την ανάπτυξή τους.

Η στροφή στην εύκολη και εύπεπτη προσέγγιση της γενικευμένης έννοιας του Business Management, με ολίγον από –κατ’ επιλογή μαθημάτων– Logistics, προκαλεί μεγάλη ασάφεια αναφορικά με τις γνώσεις που προσφέρονται και την επάρκειά τους για εφαρμογή στο επαγγελματικό πεδίο. Αν και είναι γεγονός ότι γίνονται φιλότιμες προσπάθειες από πολλά δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα και από καθηγητές που πραγματικά επιβεβαιώνουν και τιμούν το ρόλο τους, η προσπάθεια αυτή δεν αρκεί για να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες που δημιουργούνται στην ελληνική αγορά.

Επικουρικά παρέχονται οι λεγόμενες «πιστοποιήσεις» διαφόρων ειδικοτήτων που σχετίζονται με την παροχή υπηρεσιών Logistics, οι οποίες, όμως, συνήθως δεν προέρχονται από αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αν και αποτελούν ένα μέσο απόκτησης χρήσιμων δεξιοτήτων, οι πιστοποιήσεις αυτές δεν αποτελούν δομικό στοιχείο μιας ενιαίας εκπαιδευτικής πολιτικής –ανεξάρτητα από το εάν προσφέρονται από δημόσιο ή ιδιωτικό πάροχο– και βεβαίως δεν αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές απαιτήσεις του ελληνικού κυκλώματος της εφοδιαστικής αλυσίδας.

Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια λήφθηκαν κάποιες σημαντικές και ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες. Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, για παράδειγμα, θεσμοθέτησε το Industry Advisory Board, ένα συμβουλευτικό όργανο το οποίο προέρχεται από την αγορά των Logistics και το οποίο προτείνει κατευθύνσεις που θα βοηθήσουν τους τελειόφοιτους στην κατανόηση των πραγματικών αναγκών των επιχειρήσεων.

Το ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα υποστηρίζει επίσης το θεσμό των διαλέξεων από διακεκριμένα στελέχη προς τους φοιτητές των μεταπτυχιακών τμημάτων. Ανάλογα εκπαιδευτικά «εργαλεία» συναντούμε και σε ορισμένους σοβαρούς ιδιωτικούς φορείς εκπαίδευσης.

Συμπερασματικά, η εκπαίδευση στην Ελλάδα στον τομέα της εφοδιαστικής αλυσίδας και των Logistics χρειάζεται επανασχεδιασμό, επαναπροσδιορισμό των αναγκών της πραγματικής αγοράς και «ξεβόλεμα» του συνόλου των εμπλεκομένων. Η χώρα πρέπει να πάρει τη σωστή κατεύθυνση, στο σωστό χρόνο –και ο χρόνος αυτός είναι σήμερα!

Τρεις μεγάλες αλήθειες

Είναι πολύ σημαντικό πρόβλημα για τον κλάδο το γεγονός ότι όποιος νέος θέλει να σπουδάσει Supply Chain & Logistics, πρέπει να στραφεί στο εξωτερικό. Οι ελκυστικότεροι προορισμοί στην Ευρώπη είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, δύο χώρες που έχουν επενδύσει σημαντικά και σοβαρά στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτές τις χώρες βλέπουμε αυξημένη ερευνητική δραστηριότητα, διασύνδεση της έρευνας με τις επιχειρήσεις πάνω σε πραγματικά προβλήματα και καταστάσεις, καθώς και άμεση απασχόληση πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τις σπουδές, αλλάζοντας προοπτικές.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, εάν κάποιο δημόσιο πανεπιστήμιο χρηματοδοτηθεί για έρευνα από ιδιωτική εταιρεία, η οποία θα χρησιμοποιήσει προς όφελός της τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής, τότε δεν θέλω να φαντάζομαι τι μπορεί να συμβεί –τι παντιέρες θα υψωθούν και πόσοι φοιτητές θα αντιταχθούν για λόγους που ούτε οι ίδιοι θα καταλάβουν ποτέ.

Ας είμαστε, όμως, περισσότερο ειλικρινείς, αποδεχόμενοι τρεις μεγάλες αλήθειες:

  1. Υπάρχει ο προβληματισμός για την αγορά εάν αυτή έχει έλλειψη υψηλόβαθμου διοικητικού προσωπικού ή εάν δεν μπορεί να απορροφήσει τέτοιου επιπέδου προσωπικό, διότι απαρτίζεται κυρίως από οικογενειακές μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
  2. Η αγορά έχει έλλειψη σε μεσαία και κατώτερα στελέχη με αναπτυγμένες δεξιότητες και γνώσεις, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις άμεσα. Αυτή η έλλειψη είναι εμφανής και δυσχεραίνει την ανάπτυξη των επιχειρήσεων.
  3. Η πέραν των 12 ετών βαθιά κρίση οδήγησε την αγορά στην εξάντληση των οποιωνδήποτε παραγωγικών και οικονομικών αποθεμάτων της, γεγονός που προκάλεσε στασιμότητα στις αποδοχές και οδήγησε πολλούς νέους στη μετανάστευση.

Άρα, όπως έχω αναφέρει πολλές φορές, δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε το προσωπικό που χρειαζόμασταν. Σήμερα, βέβαια, τα πράγματα είναι διαφορετικά, και θα δούμε –παρ’ όλες τις διαταραχές– σημαντικές θετικές αλλαγές.

Ελέγξτε επίσης

Κτηματαγορά: Είσοδος ξένων κεφαλαίων, παρά τη χαμηλή προσφορά

«Κομίζουμε γλαύκα ες Αθήνας» αν πούμε ότι ζούμε σε μία εποχή τεχνολογικών, κοινωνικών και άλλων …

Τα Περιοδικά μας