Μάικλ Τζ. Κέισι
Η καταστροφή της μεσαίας τάξης
Μετάφραση: Βιλελμίνη Σωσώνη
Πρόλογος: Γιώργος Σταθάκης
Εκδόσεις Ψυχογιός, 2013
Κατά το δημοσιογράφο της Wall Street Journal Μάικλ Τζ. Κέισι, όλα ξεκίνησαν από την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, και επιδεινώθηκαν από την αλόγιστη καταναλωτική συμπεριφορά των συμπατριωτών του και την κερδοσκοπική βουλιμία που επέδειξαν οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες. Με την ανοχή των αρχών φυσικά…
Το βιβλίο του είναι μια δυνατή οικονομική ανάλυση, με πολλά οικονομικά στοιχεία.. Ξεκινάει από την κατάρρευση του συστήματος συναλλαγματικών ισορροπιών Μπρέτον Γουντς και φτάνει μέχρι τις μέρες μας, στη σύσταση διευθυντηρίου τραπεζών για τη διάσωση οικονομιών. Δεν πρόκειται όμως για αμιγώς οικονομικό βιβλίο, διότι ο συγγραφέας έχει άλλο στόχο: Να εξηγήσει τη διαδικασία μέσα από την οποία ορισμένοι άνθρωποι στις προηγμένες δυτικές χώρες βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη χωρίς εισοδήματα, εκτεθειμένοι στη θύελλα της κρίσης και –το χειρότερο– χωρίς προοπτική ανάκτησης της θέσης που είχαν στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Ο Κέισι ταξίδεψε από τα ορυχεία της Αυστραλίας που τροφοδοτούν με σιδηρομετάλλευμα την Κίνα μέχρι τις εμπόλεμες ναρκοφαβέλες του Μεξικού, κι από τη σαστισμένη Ισλανδία μέχρι την πένθιμη Ισπανία. Μίλησε με εμπόρους χρυσού στη Νέα Υόρκη, με εργαζόμενους στα αχανή εργοστάσια της Κίνας, με πρώην επιχειρηματίες και νυν ανέργους και καταχρεωμένους Αμερικανούς, καταλήγοντας στο πρώτο μέρος του βιβλίου, σε ένα κομβικό συμπέρασμα: «Τα κινεζικά νοικοκυριά αποταμιεύουν με ζήλο και αναβάλλουν τις δαπάνες τους, διασφαλίζοντας ότι ένα πλεόνασμα καταναλωτικών αγαθών θα πωλείται σε χαμηλές τιμές στους Αμερικανούς οι οποίοι τα αγοράζουν με πίστωση που λαμβάνουν εν μέρει από τις αποταμιεύσεις των κινεζικών νοικοκυριών. Η απουσία κατανάλωσης στην Κίνα τροφοδοτεί την αχόρταγη μηχανή της ανάπτυξής της με συνεχείς επενδύσεις σε έργα υποδομών, τα οποία με τη σειρά τους απαιτούν ασταμάτητη εισροή πρώτων υλών». Σύμφωνα με τον Κέισι, ο κύκλος αυτός δεν κλείνει ποτέ και οι επιπτώσεις του είναι παγκόσμιες.
Φυσικά η Ευρώπη είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, την οποία ο Κέισι αναλύει στο δεύτερο τμήμα του βιβλίου του, όπου οι αναφορές στη μαρτυρική Μεσόγειο (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) είναι ασφαλώς πολύ περισσότερες.
Το βιβλίο κλείνει με τις προτάσεις του? πράγματα που έχουμε ακούσει ξανά αλλά εδώ διατυπώνονται με τη σιγουριά ενός ειδικού. Η αναμόρφωση του ΔΝΤ, η ανάγκη για μια διεθνή οικονομική διακυβέρνηση όπου το κόστος της μετάβασης το επωμίζονται όλοι κι όχι μόνο οι ανίσχυροι, η αποκατάσταση της πίστης στις κυβερνήσεις και η έξωση του χρήματος από την πολιτική. «Έξωση της Wall Street από την Ουάσινγκτον» όπως ορθά αναφέρει…
