Συνέντευξη στο Θανάση Αντωνίου
Με έξι βαπόρια, 3 container ships και 3 bulk carries, η ναυτιλιακή εταιρεία J.P. Samartzis Maritime Enterprises θεωρείται από τις μικρομεσαίες αλλά με μακρά παράδοση στην ελληνική ναυτιλία και βαθειά γνώση του παγκόσμιου εμπορίου. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο είναι κι αυτή μια από τις εκατοντάδες εταιρείες σε όλο τον κόσμο που ‘πληρώνει’ το τίμημα της πειρατείας. «Αναγκαστήκαμε να αποσυρθούμε από δρομολόγια που περνούν από τις ακτές της Σομαλίας εξαιτίας των κρουσμάτων πειρατείας. Ευτυχώς τα πλοία μας είναι χρονοναυλωμένα και δεν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα προς το παρόν» μας είπε ο Λεωνίδας Πανταζής, ο Designated Person Ashore (DPA) αλλά και Company Security Officer (CSO), υπεύθυνος δηλαδή της εταιρείας για την εφαρμογή του πιστοποιητικού International Safety Management και τη διευθέτηση όλων των τεχνικών θεμάτων στα ιδιόκτητα πλοία. Το L&M επισκέφτηκε τα γραφεία της J.P. Samartzis στην πλατεία Τερψιθέας και συνομίλησε με τον υπεύθυνο ασφάλειας της εταιρείας.
Για μια ψαριά…
Ναυπηγός μηχανολόγος ο Λ. Πανταζής με πείρα πολλών χρόνων στη ναυτιλία παρακολουθεί από την πρώτη στιγμή την πειρατεία στις ακτές της Σομαλίας. «Η πειρατεία ξεκίνησε από Σομαλούς ψαράδες οι οποίοι επιτίθεντο σε ξένα αλιευτικά σκάφη που ψάρευαν στα χωρικά ύδατα της χώρας και τους στερούσαν τα προς το ζην, ειδικά μάλιστα σε μια περίοδο εμφύλιου πολέμου και οικονομικής κατάρρευσης ενός κράτους που έχει σπάσει στα τρία. Στη συνέχεια άρχισαν να χτυπούν εμπορικά πλοία, πάλι για τα προς το ζην. Οι άνθρωποι αυτοί έγιναν γρήγορα πρότυπα στα χωριά τους, ήρωες, ορισμένοι από αυτούς προχώρησαν σε δωρεές, έφτιαξαν ακόμα και σχολεία…» μας εξιστορεί ο Λ. Πανταζής. Η ιστορία όμως αποκτά διαφορετική τροπή εδώ και μια πενταετία. «Στη συνέχεια τα χρήματα έγιναν πολλά, οι άνθρωποι αυτοί εξελίχθηκαν σε οργανωμένες ομάδες κακοποιών και το εύρος της δράσης τους επεκτάθηκε σχεδόν μέχρι τη Μαγαδασκάρη…».
Το πρόβλημα της πειρατείας για τον Λ. Πανταζή είναι πρώτα απ΄ όλα πρόβλημα ομηρείας αθώων ανθρώπων που εργάζονται σε ένα ούτως ή άλλως δύσκολο επάγγελμα. «Οι πειρατές έχουν ανάγκη από ομήρους προκειμένου να αυξήσουν τη διαπραγματευτική τους ικανότητα. Σκοπίμως καθυστερούν τις διαπραγματεύσεις ή και μπλοκάρουν όσες πάνε να καταλήξουν κάπου, διότι θέλουν να διατηρούν πάντα ένα αριθμό ομήρων υπό την κατοχή τους. Το καλοκαίρι, όπου στην περιοχή επικρατούν μουσώνες, δεν επιτίθενται, αλλά δεν απελευθερώνουν κιόλας ομήρους πριν έρθει ο χειμώνας κι αφού προηγουμένως έχουν συλλάβει άλλους. Γι αυτό το λόγο κρατούνται ανά πάσα στιγμή 10 πλοία…» μας εξήγησε περιγράφοντας τις τακτικές τους.
Κάποιοι κερδίζουν…
Από την άλλη όμως, ως επαγγελματίας της ναυτιλίας δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι το φαινόμενο της πειρατείας προσφέρει …ευκαιρίες. Όπως μας εξηγεί επιθέσεις δέχεται περίπου το ένα στα 250 πλοία που διέρχεται από την περιοχή και επιτυχημένη είναι μια στις τέσσερις προσπάθειες, άρα περίπου 1 στα 1.000 πλοία θα πέσει τελικά θύμα πειρατείας ανοικτά της Σομαλίας. Αν αναλογιστούμε ότι για την επίλυση κάθε ομηρείας, μια εξαιρετικά δύσκολη και σύνθετη διαδικασία, χρειάζονται από 5 μέχρι και 10 εκατ. δολάρια, εύκολα γίνεται αντιληπτός ο τεράστιος ‘τζίρος’ της πειρατείας. Αντίστοιχα μεγάλος όμως είναι και ο τζίρος της ασφαλιστικής κάλυψης. «Υπάρχουν πολλά επαγγέλματα που αναλαμβάνουν δουλειά μόλις ένα σκάφος πέσει στα χέρια των πειρατών και, φυσικά, λύνουν το πρόβλημα – και καλά κάνουν- με το αζημίωτο…» μας λέει με νόημα.
Ο συνομιλητής μας ανησυχεί για το μέλλον, παρά το γεγονός ότι οι προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας και κυρίως των ναυτιλιακών εταιρειών έχουν περιορίσει το φαινόμενο της πειρατείας. «Καταγράφεται αύξηση των επιθέσεων, αλλά με μειωμένη πλέον επιτυχία» μας λέει, σπεύδει όμως να καταθέσει τις ανησυχίες του: «φοβάμαι ότι οι πειρατές αναδιοργανώνονται, επεκτείνουν το πεδίο δράσης τους σε νέες περιοχές, ίσως όλη αυτή η προσπάθεια οδηγήσει σε περεταίρω κλιμάκωση των ενεργειών τους».
