Νικόλας Ροδόπουλος: Το δις εξαμαρτείν… ου πολιτείας σοφής

 

Είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε σε ένα χρονικά κρίσιμο σημείο. Όλα τα έργα, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι παλιές «εκκρεμότητες» βρίσκονται υπό εξέλιξη.

Γράφει ο Νικόλας Ροδόπουλος (έντυπο τεύχος Μαρτίου 2021)

Στην αναμονή της μαιευτικής κλινικής, όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ περιμένουμε αγωνιωδώς τον τοκετό. Τα αποτελέσματα θα κρίνουν πολλά για την περεταίρω εξέλιξη και ανάπτυξη της εφοδιαστικής αλυσίδας και των Logistics στη χώρα μας. Ταυτόχρονα δε, θα οριοθετήσουν και τον απαραίτητο πολιτισμό που χρειάζεται συνολικά η χώρα και οι τοπικές κοινωνίες.

Όμως αυτές οι προσδοκίες δεν πρέπει να μας κρατούν εφησυχασμένους, δεν πρέπει να μας θέτουν σε κατάσταση ύπνωσης. Αντίθετα, πρέπει να βλέπουμε και το συνολικό κάδρο της εφοδιαστικής, προσπαθώντας όλοι μας παρεμβατικά και γνωμοδοτικά να συνεισφέρουμε προς μία δίκαιη και νόμιμη θεσμική κατεύθυνση.

Στα «ψιλά» περνάει, για δεύτερη φορά, το περίφημο Επιχειρησιακό Σχέδιο Ανάπτυξης Επιχειρηματικών Πάρκων. Την πρώτη φορά που εμφανίστηκε στην επιφάνεια η μελέτη (μετά το πέρας της διαβούλευσης), προκάλεσε σημαντική αναταραχή και μεγάλη αμφισβήτηση, αφενός εξαιτίας της επιστημονικής προσέγγισης και των δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν και, αφετέρου, λόγω της πλήρους  απουσίας της άποψης της αγοράς και των αρμόδιων θεσμικών οργάνων.

Το μεγαλύτερο λάθος ήταν (και πιθανόν να παραμείνει)  ότι οι μελλοντικές ανάγκες σε Επιχειρηματικά Πάρκα, των επιχειρήσεων της εφοδιαστικής αλυσίδας, δεν μπορούν να εκτιμηθούν και να υπολογιστούν ως ποσοστό των υφιστάμενων υποδομών που έχουν αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Η συνύπαρξη της βιομηχανίας, της μεταποίησης, του εμπορίου και της εφοδιαστικής σε οργανωμένους υποδοχείς αποτελεί μια πραγματικότητα. Τρανό παράδειγμα τα Οινόφυτα, ο Ασπρόπυργος, το Καλοχώρι κ.ά.

Το περιεχόμενο του Επιχειρησιακού Σχεδίου για Επιχειρηματικά Πάρκα Εφοδιαστικής σε συγκεκριμένες περιοχές κρίθηκε ανεπαρκές και προβληματικό. Αιτία, για παράδειγμα (πολύ χαρακτηριστικό), η έλλειψη πρόβλεψης για Επιχειρηματικά Πάρκα Εφοδιαστικής στη δυτική Αττική, τη στιγμή που εκεί βρίσκεται η αχαρακτήριστη ζώνη του Ασπροπύργου, συνολικής επιφάνειας 7.500 στρεμμάτων και με πυκνότητα άτυπων συγκεντρώσεων που πλησιάζουν τα 4.000 στρέμματα.

Το σχέδιο που εκπονήθηκε τότε θεσμοθετήθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση, μια και ήταν ένα από τα περίφημα προαπαιτούμενα των μνημονίων.

Το θετικό στοιχείο –γιατί πάντα υπάρχει και κάτι θετικό- ήταν ότι δημιουργήθηκε μια μελέτη-οδηγός  -ασχέτως εάν δεν λήφθηκε υπόψη σε αυτή η αντίστοιχη μελέτη του ΣΕΒ και της ΚΕΕ. Η μελέτη-οδηγός θα μπορούσε πλέον να αποτελέσει ένα θεσμοθετημένο σημείο εκκίνησης για μελλοντική αναθεώρηση, σύμφωνα με τις διαμορφούμενες ανάγκες της πραγματικής οικονομίας.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια διαδικασία επικαιροποίησης, η οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, εστιάζει κυρίως στη μείωση του κόστους και  διαμορφώνει αποτελέσματα με προσθήκη δεδομένων αλλά χωρίς την εκ βάθρων αναθεώρηση της αρχικής  κατεύθυνσης. Με αυτόν τον τρόπο, θα αλλάξουν πιθανώς οι προτεραιότητες αλλά θα παραμείνει ο πυρήνας των συγκεκριμένων χωροθετήσεων.

Επομένως για άλλη μια φορά θα αγνοηθούν οι 55 άτυπες συγκεντρώσεις που υπάρχουν στην επικράτεια, όπως θα αγνοηθούν και οι επενδύσεις που έχουν γίνει και γίνονται μέχρι σήμερα, συντηρώντας μια παθογένεια δεκαετιών.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ αφηγημάτων, δυσκίνητων διαδικασιών και πραγματικής οικονομίας. Η οικονομία μεταβάλλεται, οι συνθήκες διαφοροποιούνται και τροποποιούν τις  στρατηγικές τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Ιδιαίτερα όταν συζητάμε για την εφοδιαστική αλυσίδα, πλέον δεν έχουμε στο μυαλό μας ένα απλό μοντέλο λειτουργιών αλλά ένα παγκόσμιο σύστημα που «σπρώχνει» τις επενδύσεις, διαμορφώνει τη βιομηχανική παραγωγή και συνεχώς βρίσκει λύσεις στα παρουσιαζόμενα προβλήματα των εμπορευματικών ροών. Κρίσιμος παράγοντας είναι ο χρόνος, και συγκεκριμένα ο συγχρονισμός των αναγκών με τις επενδύσεις και τις ανάγκες. Εάν αυτός ο συγχρονισμός χαθεί, τότε δημιουργείται απαξίωση και αποεπένδυση.

Χωρίς το «τελευταίο μίλι» δουλειά δεν γίνεται

Στις μέχρι σήμερα συζητήσεις και βεβαίως στο Επιχειρησιακό Σχέδιο για Επιχειρηματικά Πάρκα Εφοδιαστικής δεν υπάρχει καμία προσέγγιση για τον κλάδο της εσωτερικής μεταφοράς. Ο Ελαιώνας και η ευρύτερη περιοχή του Ρέντη συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των city logistics, last mile ή όπως θέλει καθένας να το ονομάσει.

Ο δυναμικός αυτός κλάδος βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, παρότι είναι εκείνος που συνεισφέρει στην ολοκλήρωση του εφοδιασμού και ο οποίος μάλιστα κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης επέδειξε γενναιότητα και αυτοθυσία και κράτησε την κοινωνία όρθια.

Ποιο Επιχειρησιακό Σχέδιο θα δώσει λύσεις; Ποια χρηματοδοτικά εργαλεία θα απελευθερώσουν τη δυναμική και θα προσφέρουν πολιτισμένους χώρους εργασίας για χιλιάδες επιχειρηματίες και εργαζόμενους;

Εδώ χρειάζεται μια γενναία πολιτική, θεσμική αλλά και βιώσιμη λύση, οριζόντια για όλο τον κλάδο. Γιατί συνήθως στεκόμαστε σε αυτά που θεωρούμε «μεγάλα», αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι χωρίς το «τελευταίο μίλι», δουλειά δεν γίνεται.

Σήμερα είναι χρέος όλων των εμπλεκομένων να ζητήσουν μια ολοκληρωμένη χωροταξική λύση. Μια λύση που θα μετασχηματίσει την αναρχία και το χωροταξικό χάος σε πολιτισμό και θα προχωρήσει σε μία ουσιαστική εξυγίανση χωρίς να διατηρεί την επιχειρηματικότητα διασωληνωμένη και εξαρτημένη.

Η πολιτεία πρέπει να κατανοήσει ότι το κόστος δεν είναι το θεμελιώδες στοιχείο για την αναθεώρηση, τον επανασχεδιασμό και την αποτελεσματικότητα. Απαιτείται ένας μηχανισμός συνεχούς μελέτης για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και για τον εκσυγχρονισμό των θεσμικών κειμένων και νόμων.

 

Ελέγξτε επίσης

Δημήτρης Κιούσης (ΠΕΕΔ): Παρέμβαση για την όζουσα πληγή του Ελαιώνα

Περίπου 400 επιχειρήσεις εθνικών διαμεταφορών εδρεύουν σε μία από τις πλέον υποβαθμισμένες περιοχές της Αττικής, …

Τα Περιοδικά μας