ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΠΡΑΤΗΡΙΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ. ΕΑΝ ΗΔΗ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ, ΣΠΕΥΔΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΟΥΝ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ. ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΣΤΟ ΝΟ 1 ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΕΝΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟΥ ΜΕΣΟΥ, ΤΟ ΚΑΥΣΙΜΟ.
Οι μεγάλοι και ενεργειοβόροι στόλοι π.χ. των τεχνικών, βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων με ψυκτικούς θαλάμους, φορτηγά και βαρέα οχήματα-μηχανήματα, αλλά και πλήθος άλλων εταιρειών, όπως μεταφορικές, λεωφορείων, διανομών κλπ., συνήθως με άνω από 20 οχήματα, διέθεταν στις εγκαταστάσεις τους ιδιωτικά πρατήρια καυσίμων για επαγγελματική χρήση. Τις περισσότερες φορές η καταγραφή των διακινήσεων καυσίμου γινόταν με χειρόγραφα δελτία, αλλά πλέον οι ιδιοκτήτες ή διαχειριστές της αλυσίδας του supply & logistics βλέπουν ως εντελώς απαραίτητο εργαλείο την εισαγωγή ηλεκτρονικών συστημάτων ελέγχου διακίνησης καυσίμου στα ήδη υφιστάμενα πρατήρια.
Από την άλλη μεριά, πολλοί μικρομεσαίοι επαγγελματικοί στόλοι οχημάτων ιδιωτικών ανωνύμων εταιρειών αλλά και του Δημοσίου, έως και πρότινος, έβρισκαν αρκετά βολικό να εφοδιάζονται με καύσιμο από τα δημόσιας χρήσης πρατήρια υγρών καυσίμων με τα οποία σύναπταν συμφέρουσες συμβάσεις, συνήθως με μακρόχρονη πίστωση.
Ωστόσο, το σημερινό οικονομικό περιβάλλον έχει επιφέρει αλλαγές και πλέον όλο και πιο σφιχτοί όροι πληρωμής επιβάλλονται σε όλη την αλυσίδα από τις τράπεζες και τα διυλιστήρια έως τις πετρελαϊκές εταιρείες και τα πρατήρια. Ως αποτέλεσμα, ένα μεγάλο μέρος των ιδιοκτητών επαγγελματικών στόλων εξετάζει θετικά την επένδυση εγκατάστασης δεξαμενής και αντλίας καυσίμου σε κατάλληλο χώρο εντός των εγκαταστάσεών τους. ʼλλωστε ο νόμος προβλέπει την ίδρυση ιδιωτικών πρατηρίων από έναν ελάχιστο αριθμό οχημάτων και πάνω. Ταυτόχρονα, αυτό δίνει τη δυνατότητα απευθείας προμήθειας καυσίμων από τις πετρελαϊκές εταιρείες με σημαντικό όφελος στην τιμή του καυσίμου και απόκτηση πλήρους ελέγχου και καθ’ όλο το 24ωρο στη διακίνηση του καυσίμου.
Εξασφάλιση και έλεγχος
«Σε ένα ιδιωτικό πρατήριο, μας λέει το στέλεχος της εταιρείας "Σπυρίδη» Ανδρέας Αντωνάτος, το οποίο εάν δεν υπάρχει, ο όμιλος Σπυρίδη αναλαμβάνει με δικά του τεχνικά συνεργεία να το κατασκευάσει "με το κλειδί στο χέρι", εγκαθιστάμε δύο συστήματα: τις ηλεκτρονικές βέργες για την παραλαβή και επιτήρηση του αποθέματος καυσίμου στις δεξαμενές πρατηρίου και το σύστημα ελέγχου της αντλίας κι έγκρισης των ανεφοδιασμών των οχημάτων». Αξίζει να σημειώσουμε ότι το πελατολόγιο της «Σπυρίδης» στο αντικείμενο αυτό περιλαμβάνει μεταφορικές εταιρείες, τεχνικές, εργοταξιακές, ορυχεία, βιομηχανίες, στόλους ΚΤΕΛ και Δήμων, τουριστικά πούλμαν, αλυσίδες σουπερμάρκετ, εταιρείες διανομών κλπ.
Όπως είναι ευνόητο, και τα δύο αυτά συστήματα διασυνδέονται με τον Η/Υ ή με τον server της επιχείρησης, οπότε πρακτικά οι ποσότητες καυσίμου που παραδίδονται στο πρατήριο και που τροφοδοτούν τα οχήματα αποτελούν ηλεκτρονικές πληροφορίες που αυτόματα μπορούν να περάσουν στα σύγχρονα λογιστικά ERP συστήματα της επιχείρησης. Δηλαδή, πέρα από τη διασφάλιση αυξημένης διαφάνειας ότι δεν έχουμε κλοπή κατά την παραλαβή ή κατά την τροφοδοσία του οχήματος, οι διαχειριστές στόλου μπορούν να λαμβάνουν εξειδικευμένες αναφορές για την κατανάλωση καυσίμου μίας υποομάδας οχημάτων (π.χ. για το ποια είναι η μηνιαία κατανάλωση καυσίμου των οχημάτων του τμήματος πωλήσεων, για το πόσα καύσιμα αντιστοιχούν στα τρέιλερ και πόσα στους τράκτορες κλπ.).
Εδώ να σημειώσουμε και κάποιες χρήσιμες τεχνικές λεπτομέρειες: Οι ηλεκτρονικές βέργες δεξαμενών έχουν την αυξημένη κι εγκεκριμένη ακρίβεια που απαιτείται διεθνώς, ενώ οι ενδείξεις των λίτρων καυσίμου ανάγονται στους 15 βαθμούς Κελσίου για να αντιπαραβάλλονται με τα δελτία αποστολής καυσίμων των βυτίων. Επίσης ανιχνεύεται το ύψος του νερού στον πυθμένα της δεξαμενής.
Η έγκριση στην αντλία να δώσει καύσιμο γίνεται είτε με μαγνητική κάρτα («ηλεκτρονικό κλειδί») ή με απευθείας αναγνώριση του ρεζερβουάρ του οχήματος από το ακροσωλήνιο της αντλίας, εξοπλισμένα και τα δύο με «δακτύλιο» τεχνολογίας RFID και πομποδέκτη που «διαβάζει» κι εκπέμπει στην αντλία. Η διαδικασία τροφοδοσίας καυσίμου πραγματοποιείται από τον ίδιο τον οδηγό του οχήματος και δεν απαιτείται πλέον χορηγητής καυσίμου. Πριν την έγκριση ανεφοδιασμού, η ένδειξη του χιλιομετρητή του οχήματος εισάγεται στο σύστημα είτε με πληκτρολόγηση σε τερματικό δίπλα στην αντλία ή με αυτόματη μετάδοση από συγχρονισμένη με τη διαδικασία συσκευή, η οποία είναι διασυνδεμένη με τον ταχογράφο του οχήματος. «Κατ’ αυτό τον τρόπο, τα λίτρα καυσίμου, η ημερομηνία ανεφοδιασμού, ο οδηγός και τα χιλιόμετρα του οχήματος εισάγονται στη βάση δεδομένων του Η/Υ της επιχείρησης και την επόμενη φορά που θα γίνει ανεφοδιασμός θα είναι δυνατή η παρακολούθηση της κατανάλωσης του καυσίμου του οχήματος και ο έλεγχος ότι είναι εντός των καθορισμένων ορίων», σημειώνει ο Ανδρέας Αντωνάτος.
Τέλος στη γραφειοκρατία
Η ύπαρξη ηλεκτρονικών συστημάτων για τον έλεγχο των εισροών και των εκροών είναι παραπάνω από αναγκαία στα ιδιωτικά πρατήρια, όπου διακινούνται αρκετές δεκάδες χιλιάδες λίτρα καυσίμου κάθε έτος. Όταν οι καταναλώσεις ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες λίτρα ή και παραπάνω, η επένδυση καθίσταται ταχύτατα ανταποδοτική, θεωρώντας οικονομίες κλίμακας άνω από 5% και πολλές φορές πάνω από 10% ετησίως.
«Παλαιότερα, παρατηρεί ο Ανδρέας Αντωνάτος, χρειαζόταν ένας ή περισσότεροι υπάλληλοι-χορηγητές καυσίμου για να καταγράψουν χειρόγραφα τις ποσότητες πετρελαίου που έδινε η αντλία σε μία, δύο ή και τρεις βάρδιες, εάν το πρατήριο είναι 24ωρης χρήσης. Χειροκίνητα γινόντουσαν οι βυθομετρήσεις των δεξαμενών και στη συνέχεια τα δελτία οδηγούνταν για λογιστική επεξεργασία και αντιπαραβολή με τα δελτία αποστολής από τα βυτία τροφοδοσίας του πρατηρίου και το βιβλίο κινήσεων των οχημάτων. Πραγματικά ένας κυκεώνας γραφειοκρατίας, όπου ελλόχευε το ανθρώπινο σφάλμα, η έλλειψη αποτελεσματικού ελέγχου και συχνά η αδιαφάνεια. Αυτός ο παραδοσιακός τρόπος, ο οποίος ακόμη εφαρμόζεται σε ορισμένους μεγάλους στόλους, έχει μεγάλες αδυναμίες».
Ελληνική Αστυνομία & Πυροσβεστική
Η Ελληνική Αστυνομία, με έναν αριθμό υπηρεσιακών πρατηρίων καυσίμων στο νομό Αττικής και στις μεγάλες πόλεις ανά την Ελλάδα, μπορούσε να ελέγξει ικανοποιητικά την τροφοδοσία καυσίμου των οχημάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ωστόσο σε διάφορες άλλες πόλεις δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, καθώς η τροφοδοσία καυσίμου γινόταν σε συνεργασία με άλλους δημόσιους και δημοτικούς φορείς ή και σε συμβεβλημένα τοπικά δημόσια πρατήρια.
Η Ελληνική Αστυνομία αποφάσισε ότι τέτοιοι ιδιωτικοί σταθμοί καυσίμου θα έπρεπε να κατασκευαστούν στις αστυνομικές διευθύνσεις των επαρχιακών πόλεων με σκοπό την καλύτερη επιχειρησιακή ετοιμότητα και την καλύτερη διαχείριση του κόστους καυσίμων, και προχώρησε σε σχετικούς δημόσιους μειοδοτικούς διαγωνισμούς. Ο όμιλος «Σπυρίδη» και οι τεχνικές εταιρείες ΠΕΤΡΟΤΕΚ, από το Σεπτέμβριο του 2011 έως σήμερα, ανέλαβαν την κατασκευή άνω των 15 τέτοιων σταθμών σε διάφορες πόλεις, όπως σε Καρδίτσα, Κατερίνη, Χαλκιδική, Ορεστιάδα κλπ. Σχεδόν την ίδια εποχή, σε παρόμοιο έργο που αφορούσε την ίδρυση σύγχρονων Πυροσβεστικών Σταθμών σε επτά σημεία της Ελλάδας (σε Βέροια, Γιαννιτσά, Θεσσαλονίκη, Αλεξανδρούπολη, Λευκάδα, Καλάβρυτα και Γαργαλιάνους) η «Σπυρίδης» ανέλαβε το υποέργο που αφορούσε την κατασκευή των εσωτερικών σταθμών καυσίμου, οι οποίοι μάλιστα εξοπλίστηκαν με ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου εισροών – εκροών.
